...w 1955 roku na terenach klubowych Lublinianki wybudowano skocznie narciarską, która nosiła nazwę "Wieniawa", a jej drewniany rozbieg liczył 14 metrów?

Nasi trzecioligowi rywale


Do inauguracyjnego meczu III ligi lubelsko-podkarpackiej pozostało niewiele ponad 2 tygodnie. W tym czasie pragniemy przedstawić czytelnikom naszego serwisu sylwetki wszystkich rywali Lublinianki w sezonie 2012/13. Mniej będzie personaliów, bo od tego są skarby kibica, więcej zaś historii, informacji, ciekawostek. Na „pierwszy ogień” prezentujemy zespoły z województwa podkarpackiego.

Stal Sanok
Drużyna z Sanoka została powołana do życia w 1946 roku z inicjatywy pracowników Sanockiej Fabryki Wagonów. Pierwsza nazwa klubu nie mogła być zatem inna niż KS Wagon Sanok. W późniejszych latach pierwszy człon sanockiego zespołu przybierał nazwy ZKSM Wagon, ZKS i RKS Sanoczanka. Dopiero w styczniu 1960 podkarpacka ekipa przyjęła nazwę ZKS Stal Sanok, która z kosmetyczną zmianą (z ZKS-u na MKS) funkcjonuje do dziś.
Piłkarska Stal posiada szereg dość spektakularnych sukcesów, jeśli porównujemy ją z większością rywali III ligi lubelsko-podkarpackiej. W sezonie 1998/99 zespół „żółto-niebiesko-białych” awansował do II ligi, jednak nie zawojował tej klasy rozgrywkowej zajmując przedostatnie, 15. miejsce (ostatni Okocimski wycofał się z rozgrywek) z dorobkiem 10 pkt w 28 meczach. Poważniejsze wyniki sanocka jedenastka notowała nie tak dawno w Pucharze Polski. W sezonie 2006/07 w 1/16 finału odprawiła z kwitkiem Legię Warszawa, aby potem w 1/8 przegrać z Arką 0:1 tracąc bramkę w 119 minucie meczu. Ten wynik nie zraził sanoczan, którzy rok później zdobyli Puchar Polski na szczeblu regionalnym, a w rozgrywkach centralnych PP doszli, aż do ćwierćfinału, gdzie lepsza okazała się Legia, biorąc rewanż za kompromitację sprzed dwóch lat.
Swoje mecze domowe Stal rozgrywa na stadionie MOSiR – „Wierchy” przy ul. Żwirki i Wigury 10, który może pomieścić 2,5 tys. kibiców, ale miejsc siedzących jest 1200.
Kadra Stali nie powala na kolana, próżno szukać nazwisk, które wnikliwemu kibicowi trzecioligowych rozgrywek piłkarskich cokolwiek powiedzą. Trzeba jednak nadmienić, że Stal raczej nie wzmacnia swoich szeregów, gdyż po stronie strat figuruje najlepszy strzelec drużyny z minionego sezonu, Sebastian Kurowski. Najbardziej znanym zawodnikiem Stali na przestrzeni lat był chyba Dawid Pietrzkiewicz, młodzieżowy reprezentant Polski, obecnie grający w czeskim Baniku Ostrava.
Nie jest łatwo prowadzić drużynę piłkarską w 40-tysięcznym mieście, gdy trzeba równocześnie konkurować z ekstraligowym hokejem. Trzeba bowiem nadmienić, że obecnie w Sanoku gra hokejowy Mistrz Polski.

Karpaty Krosno
Krośnieńskie Karpaty są niemal rówieśnikiem Lublinianki. Klub założony w 1928 roku czterokrotnie awansował do II ligi występując w niej w sezonach 1951-53 (jako Włókniarz Krosno), 1957-1963/64 (pod nazwami Legia, MZKS i Karpaty Krosno), 1987/88-1988/89 oraz 1991/92-1994/95. W tym ostatnim okresie, w sezonie 1992/93 udało się Karpatom odnieść największy sukces w historii, jakim było zajęcie 4 miejsca, tracąc punkt do trzeciego Motoru Lublin i dwa punkty do miejsca 2 premiowanego awansem, które zajęła Stal Stalowa Wola. Po stronie sukcesów krośnieńska drużyna zapisuje również 1/16 Pucharu Polski z tamtego sezonu, w którym to Karpaty uległy Legii Warszawa 1:3.
Obiektem domowym Karpat jest stadion piłkarsko-żużlowy zlokalizowany przy ul. Legionów 6. Posiada on 2240 miejsc siedzących, z czego 704 to miejsca na trybunie krytej. Portal 90minut.pl informuje, że pojemność stadionu w Krośnie wynosi 6 tys., co wskazuje na posiadanie również miejsc stojących.
Kadra Karpat opiera się na zawodnikach grających w klubach z Podkarpacia. Niewątpliwie najbardziej znanym zawodnikiem krośnieńskiej jedenastki jest Kamil Radulj, mający za sobą występy w Młodej Ekstraklasie w barwach Korony Kielce. Warto także zwrócić uwagę na Bartłomieja Buczka, najlepszego snajpera ekipy z Krosna w minionym sezonie (10 goli). Bardziej znanym zawodnikiem występującym niegdyś w Karpatach był Artur Sejud. Zaś swoje pierwsze kroki w zawodzie trenera na początku lat 70. stawiał w Krośnie szkoleniowiec obecnego Mistrza Polski Śląska Wrocław – Orest Lenczyk.

Polonia Przemyśl
Historia przemyskiej Polonii sięga 1909 roku, kiedy to do Przemyśla dotarła pierwsza prawdziwa piłka futbolowa. Wówczas też powstał klub noszący nazwę San – Przemyśl znajdował się wtedy pod zaborem austriackim, więc nazwa Polonia nie była akceptowalna. Dopiero w 1916 roku przemianowano San na Polonię i ta nazwa, z krótki przerwami pod koniec lat 40. i na początku 50., funkcjonuje do dziś. Sekcja piłkarska Polonii największe sukcesy odnosiła w latach 20., gdy toczyła zacięte boje z olimpijską reprezentacją Turcji, Hakoahem Wiedeń, budapeszteńskimi Kispestem i Ujpestem, Pogonią Lwów czy chorzowskim Ruchem, co przyczyniło się do otrzymania przydomku „Przemyska Barcelona”. Niestety, najwyższym szczeblem rozgrywek, na którym gościła Polonia Przemyśl była II liga. Szóste miejsce w sezonie 1951 to najlepszy wynik w historii klubu.
Polonia rozgrywała swoje mecze na stadionie przy ul. Sportowej do 1990 roku. Wtedy to dzięki połączeniu z inną przemyską drużyną – Polną, zespół przeniósł się na obiekt przy ul. Sanockiej, gdzie gra do dziś. Stadion Polonii jest w stanie pomieści 8 tys. kibiców, z czego 600 może zająć miejsca siedzące.
Przeglądając kadrę przemyślan w oczy rzucają się dwa nazwiska: Serhij Sywyj, grający w przeszłości w Spartakusie Szarowola oraz Kamil Walaszczyk, mający za sobą występy w Resovii i Stali Stalowa Wola. Uwagę trzeba zwrócić również na dwóch napastników, czołowych strzelców z poprzedniego sezonu: Ołeksandra Rozmana (8 goli) i Mateusza Wanata (6 goli). Najsłynniejszym zawodnikiem Polonii jest niewątpliwie Marian Ostafiński – mistrz olimpijski z 1972 roku i dwukrotny Mistrz Polski z Ruchem Chorzów, który swoją piłkarską karierę zaczynał właśnie w Przemyślu. Wikipedia podaje także, iż wychowankiem Polonii był Józef Kałuża, słynny napastnik przedwojennej reprezentacji Polski i Cracovii, której stadion nosi jego imię.

Orzeł Przeworsk
Miejski Klub Sportowy Orzeł Przeworsk został założony w 1945 roku. Przez pierwsze 15 lat istnienia wielokrotnie zmieniał nazwę, począwszy od KS Cukrownia poprzez ZKS Unia, Spójnia, Sparta, kończąc na obecnej – Orzeł. Wielosekcyjny niegdyś klub obecnie prowadzi tylko sekcję piłki nożnej. Największym sukcesem Orła były występy w III lidze w połowie lat sześćdziesiątych oraz w sezonie 2008/09.
Przeworski Orzeł rozgrywa swoje mecze w roli gospodarza na stadionie przy ul. Budowlanych. Malowniczo położony obiekt o pojemności 5 tys. posiada 1600 miejsc siedzących.
Kadra Orła Przeworsk jest dość anonimowa. Po dłuższym „wertowaniu” sieci warto zwrócić uwagę na najlepszego strzelca minionego sezonu, Krzysztofa Gawłowskiego (13 goli i 8 asyst). Ponadto przeworską jedenastkę wzmocni Witalij Melnyczuk, znany z występów w Spartakusie Szarowola i Motorze Lublin.

Rafineria/Czarni Jasło
Historia Czarnych Jasło rozpoczyna się w roku 1909. Wtedy właśnie w wyniku aktywnej działalności mieszkańców Jasła powołano do życia dwie drużyny piłkarskie – Koronę i Jedność. Rok później z inicjatywy wiceprezesa Czarnych Lwów powstał Jasielski Klub Sportowy Czarni, w wyniku połączenia Korony i Jedności. Podobnie jak inne kluby Czarni przeżywali kilka zmian nazwy. Po połączeniu w 1949 z Naprzodem Jasło drużyna przyjęła nazwę Związkowiec, następnie Unia, Spójnia, która później połączyła się z Ogniwem tworząc Spartę Jasło. W 1956 roku powrócono do nazwy Czarni. Kolejne zmiany nazwy przyniosły lata 70. – najpierw ZKS Czarni-Gamrat, później MZKS Jasło. Od 1979 roku Czarni nie znikają z nazwy miejscowej ekipy. Największym sukcesem zespołu z Jasła są występy w III lidze przez kilkanaście sezonów. W tym roku jaślanie wracają do tej klasy rozgrywkowej (mimo, że jest ona 4 szczeblem) po 18 latach przerwy.
Od 1928 roku Czarni są gospodarzem stadionu przy ul. Śniadeckich. Według danych z serwisu 90minut.pl obiekt jest w stanie pomieścić 3 tys. kibiców. Jasielski stadion, jak czytamy na stronie MOSiR-u, posiada 800 miejsc siedzących.
Skład Czarnych w dużej mierze opiera się na wychowankach. Kadra jaślan jest bardzo młoda. Uwagę zwraca z pewnością Dawid Cempa, najlepszy strzelec Czarnych w IV lidze (14 goli), który był już zapraszany na testy do Puław i Bytomia. Natomiast drugi wynik strzelecki w drużynie zanotował… bramkarz, Sławomir Kwiek, etatowy wykonawca rzutów karnych (8 goli). W przekroju całej historii najsłynniejszą postacią Czarnych był Michał Matyas – olimpijczyk, reprezentant Polski, król strzelców ekstraklasy 1935 roku, który pełnił funkcję trenera jaślan.

Izolator Boguchwała
Początek historii Izolatora Boguchwała datuje się na 1944 rok, kiedy przy Fabryce, a później Zakładzie Porcelany Elektrotechnicznej zorganizowano drużynę piłkarską. Przyzakładowy zespół miał wielki zapał, ale początkowo wyniki nie szły z nim w parze i przez długie lata Izolator tułał się między klasami A i B. Dopiero początek lat 80. przyniósł pierwsze sukcesy. W sezonie 1982/83 klub z Boguchwały wywalczył awans do III ligi, w której występował regularnie do połowy lat dziewięćdziesiątych. W debiutanckim sezonie trzecioligowym Izolator osiągnął najlepszy wynik w historii plasując się na 3 miejscu.
Boguchwalska jedenastka jest gospodarzem IzoAreny, kameralnego stadionu o pojemności 1500 miejsc (1000 siedzących). Arena Izolatora otwarta w 2007 roku należy do najnowocześniejszych obiektów tego typu w Polsce. Dość powiedzieć, że na IzoArenie rozgrywały swoje drugoligowe spotkania Resovia i Stal Rzeszów.
Kadra Izolatora opiera się na wychowankach i zawodnikach z Rzeszowa. Warto zwrócić uwagę na napastnika, Macieja Rusina, który w minionym sezonie strzelił 10 goli. Jedynym interesującym nazwiskiem, jakie wyłuskałem z dość długiej i ciekawej historii Izolatora jest Ryszard Kuźma, były trener Izolatora, Motoru oraz asystent Jacka Zielińskiego i Jose Mari Bakero w sztabie szkoleniowym Lecha Poznań.

Unia Nowa Sarzyna
Historia klubu z Nowej Sarzyny to spora zagadka. Z dostępnych wirtualnych źródeł dowiadujemy się bardzo niewiele. Unia została założona w 1951 roku i funkcjonuje jako Miejsko-Zakładowy Klub Sportowy prowadząc sekcje piłki nożnej, brydża i szachów. Występy w rozgrywkach III ligi to najlepsze osiągnięcie nowosarzynian.
Unia rozgrywa swoje mecze w roli gospodarza na stadionie u zbiegu ulic Piłsudskiego i Kościuszki. Pojemność stadionu według dwóch różnych źródeł to 1700 oraz 2500 miejsc.
Drużyna Unii ma w swoich szeregach zawodników, którzy występowali w rozgrywkach drugoligowych. Byli „drugoligowcy” to bramkarz Stanisław Wierzgacz, obrońca Krystian Lebioda, pomocnik i jednocześnie grający trener Paweł Wtorek oraz napastnik Łukasz Stręciwilk. Reprezentowali oni wówczas barwy Stali Stalowa Wola i Tłoków Gorzyce. Wtorek i Lebioda należeli do najskuteczniejszych zawodników Unii w minionym sezonie, zdobywając odpowiednio 5 i 4 gole.

Stal Mielec
Na sam koniec zostawiliśmy najsmakowitszy kąsek III ligi, grupy lubelsko-podkarpackiej. Żywa historia polskiej piłki nożnej – Stal Mielec, dwukrotny Mistrz Polski i ćwierćfinalista Pucharu UEFA, przez 25 sezonów w Ekstraklasie. Mielecki klub został założony w 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej jako KS PZL Mielec. Tuż po wyzwoleniu klub przyjął nazwę RKS PZL Zryw, a od 1949 roku (z krótką przerwą na MKP Mielec) funkcjonuje jako Stal Mielec. Przez lata „z przodu” zmieniały się skróty – ZKS, FKS, MKP. Od 2003 roku nazwa brzmi FKS Stal Mielec. Ciekawostką jest fakt, iż FKS jest nazwą własną a nie skrótem od Fabryczny Klub Sportowy.
Mielecka Stal rozgrywała swoje mecze na stadionach Makkabi Mielec (1945-49), a później na własnym obiekcie przy ul. Wyspiańskiego. Od 1953 roku domowym boiskiem Stali jest stadion przy ul. Solskiego. Niegdyś 30 tys. wówczas obiekt bił rekordy frekwencji. Gdy do Mielca przyjeżdżały Lokeren, HSV czy Real Madryt notowano 40-tysięczną widownie. Obecnie mielecki obiekt przechodzi całkowitą przebudowę. Zniknęły unikalne w skali kraju dwupoziomowe trybuny, zastąpione nowoczesnymi, zadaszonymi, jednopoziomowymi. Zmniejszy się również pojemność z 25 tys. do 6864 krytych miejsc siedzących. Arena zmagań piłkarzy Stali posiada również oświetlenie o mocy 1800 luxów, wystarczającej do transmisji telewizyjnej.
Kadra Stali opiera się w większości na juniorach, wychowankach klubu, których nazwiska przeciętnemu kibicowi niewiele powiedzą. Trzeba jednak zwrócić uwagę na dwóch graczy, którzy nie są obcy lublinianom. Maciej Kiciński i Sebastian Łętocha w przeszłości zaliczyli rundę w lubelskim Motorze. Kiciński ponadto ma za sobą 8 ekstraklasowych występów w barwach Korony Kielce. Należy także wymienić najlepszego strzelca Stali z ubiegłosezonowych rozgrywek, Damiana Skibę (6 goli). Z racji swojej bogatej historii w Stali Mielec występowało wielu wybitnych zawodników – Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak, Andrzej Szarmach, Jan Domarski, Włodzimierz Ciołek, Zygmunt Kukla, a także Dariusz Kubicki, Piotr Czachowski i Bogusław Wyparło.
W drugiej części naszego trzecioligowego raportu przedstawimy zespoły z województwa lubelskiego.


34.kolejka
17 czerwca, 17:30
 
Stal Kraśnik Lublinianka
Stal Kraśnik Lublinianka
 Poz.  Drużyna Mecze Punkty Z-R-P Bramki
  1. Chełmianka Chełm 33 88 28-4-1 104:17
  2. Górnik II Łęczna 33 73 23-4-6 78:43
  3. AMSPN Hetman Zamość 33 69 21-6-6 86:32
  4. Tomasovia Tomaszów Lubelski 33 66 19-9-5 87:32
  5. Stal Kraśnik 33 61 17-10-6 83:43
  6. Kryształ Werbkowice 33 57 18-3-12 55:38
  7. Lewart Lubartów 33 52 14-10-9 62:48
  8. Łada Biłgoraj 33 46 14-4-15 47:54
  9. Powiślak Końskowola 33 44 13-5-15 46:54
  10. Kłos Chełm 34 42 12-6-16 43:55
  11. Włodawianka 34 42 13-3-18 55:69
  12. Lublinianka 33 39 9-12-12 48:47
  13. Victoria Żmudź 33 36 10-6-17 46:60
  14. Polesie Kock 33 35 9-8-16 60:74
  15. Unia Hrubieszów 34 35 10-5-19 41:53
  16. POM Iskra Piotrowice 33 32 9-5-19 46:75
  17. Lutnia Piszczac 34 22 5-7-22 27:77
  18. LKS Milanów 33 3 0-3-30 18:161
Strona i Forum Kibiców funkcjonuje dzięki
Stowarzyszeniu Sympatyków Lublinianki "NIEZŁOMNI"

INFORMACJA DLA MEDIÓW / STRON WWW:
Wykorzystując materiały zamieszczane w serwisie www.lublinianka.net bezwzględnie prosimy o podanie źródła informacji. Bądź wcześniejszy kontakt: ksl1921@gmail.com, celem ustalenia warunków współpracy. Zdjęcia zamieszczanie w serwisie są własnością ich autorów i to do nich należy się zwrócić z prośbą o zgodę na publikacje.